ADNAN OKTAR: Mesela depremde şehit olmuş kardeşlerimizin aileleri var. Kameraları hastanelere götürmüşler. O gariplerimi hastanede ağlatıyorlar, kameraları gösterip. Kardeşim şimdi bu kanamalı hasta. Senin ne işin var orada? Gidip adamları ağlatıyorsun, gidip olay çıkarıyorsun. Onlar da tabii kamerayı görünce daha da fazla ağlamaya başlıyorlar. Bağıra bağıra ağlıyor, ağıt yakıyor. Kardeşim kanaması var, adam zaten, bu insanlara ne üzüntü olması gerekir ne de ağlama falan tarzında zorlanma olmaz. Yani bunların hiçbirisinin olmaması gerekiyor. Hastanelere bir kere kameraman sokulmaması lazım, bir. İkincisi bu insanlara ağlamanın yanlışlığı anlatılması lazım. Çünkü onu meydana getiren Allah, bir hikmetle, hayırla meydana getiriyor. Vefat edenler şehit olmuş olurlar. Giden mallar sadaka hükmündedir. Sadaka hükmünde. Oturup orada onları ağlatacağına, onlara ekonomik nasıl yardım yapılacağı, nasıl bakım yapılacağı, onlara gösterilecek sevgi, Allah’a karşı, değil mi? Onların kulluk görevi neler olması gerektiği. Bunun Allah Katı’nda makbul bir durum olduğu anlatılır. Dolayısıyla yatıştırıcı bir tavır koyulması lazım. Mesela geçenlerde gördüm o gariplerim ağıt yakıyorlar, onu gösteriyor. Kardeşim, teşvik etmiş oluyorsun o zaman. Öbür hastaneye gittiğin zaman o da ağıt yakacaktır o zaman. Eli, yüzü paramparça olmuş zaten. Her yeri sargılarla şey yapmış. Böyle bir insanı üzüntüden uzaklaştırmak gerekirken, üzüntünün içerisine sokmak çok anormal bir hareket, değil mi? Bir kere üzülmek haramdır. Müslüman üzülmeyecek. Allah üzülmeyin diyor. Yani muhkem ayet var.

SUNUCU: Hayır ve şer Allah’tandır.

ADNAN OKTAR: Tabii yani Cenab-ı Allah’ın meydana getirirken, yaratırken bize sormuyor Cenab-ı Allah. Canımızı alırken de bize sormaz. Bize ait bir beden de yok ayrıca. Neyin bağırtısı oluyor yani. Bize mi ait bu beden? Yok, Allah’a ait. Allah yaratmıyor mu? Ruh kime ait? Allah’a ait. Ruhumdan üfürdüm diyor. Allah’ın ruhu var. Sesimizi yaratan Allah, aklımızı yaratan Allah, görüntüyü sağlayan Allah. Nereye sahip çıkıp da oturup ağlıyorsun o zaman? Yani neyin var da? Yani kaybolsa n’olur ki? Hayır Allah sana vermiş olduğunu farzedelim ki olmaz öyle bir şey. Olmuş olsaydı bile, Cenab-ı Allah’ın öyle bir kanunu bile olmuş olsaydı, niçin ağlanması gereksin? Allah için feda olsun. Niçin, yani olsun öyle bir şey, değil mi? Malımız, canımız, her şeyimiz Allah’a feda olsun. O verdi, istediği gibi alır yani inşaAllah.

ALTUĞ BERKER: O zaman, siz daha iyi bilirsiniz Hocam, o tür bir psikoloji insanı gerçekçi bir tavır koymaktan da alıkoyuyor. Yani aklı gidiyor, tedbir alınması gerekecekse onu yapamıyor. Üzülmek kendini negatif şeylere götürüyor.

ADNAN OKTAR: Kardeşim bir kere cenazelerde özel ağlayıcılar tutuyorlarmış eskiden. Ağlamacı adamlar, parayla. Git de ağla diye. Yani millet, bir kısım insanlar meraklı. Bayılan olacak mesela, cenazede bayıldı diyor. Onu iftiharla gösteriyor. Kardeşim ne kadar tehlikeli bir şey? Neye teşvik ediyorsunuz siz? Ne demek istiyorsunuz siz yani? Hem Allah’a isyan anlamına gelir bu, Allah esirgesin. Hem de kişinin sağlığı açısından çok tehlikeli bir şey bu, değil mi? Bünyesi falan ne olur adamın? Allak, bullak olur. O küçük çocuklar mesela. Zarıl zarıl ağlatıyor çocukları, el kadar çocukları. Al bağrına bas. Dersin Allah onu Cennetine aldı, biz de oraya gideceğiz, hepimiz gideceğiz. Sev çocukları, bir hediye ver, gönlünü al. Neşeli olun, rahat olun, bir şey yok dersin, değil mi? Sevgiyle onları, o atmosferden çıkarmak lazım. Kameraları çocuklara tutuyorlar, onlar da bas bas bağırıyorlar, ağlıyorlar. Şimdi bu alışkanlık meydana getiriyor. Bu sefer zannediyorlar ki yani her cenazede ağlanması gerekir ve böyle ağıt yakılması gerekir, inancı yayılıyor. Yapmayanı da ayıplıyorlar bu sefer. Adam “sanki kedi mi öldü ya” diyor adam, “insan öldü, ağlasana. Hiç üzülmemiş ya adam”, diyor. Kardeşim doğrusunu yapıyor, üzülmeyecek, haramdır üzülmek. Değil mi? Çok anormal bir hareket. Fakat tabii Allah hidayet versin. Kuran ile bakmadın mı her yerde bir sıkıntı meydana geliyor.