ADNAN OKTAR: Çünkü asillikte ayrı bir yüz ifadesi oluyor. İnsanın yüzüne bir nur, bir heybet, bir anlam gelir. Derinlik gelir. İnsanlar adi olmanın hiçbir mahsuru olmadığını zannediyorlar. Adilikle rahat yaşayacaklarını, mutlu olacaklarını zannediyorlar. Halbuki Allah diyor ki; “onları hiç bilmeyecekleri yerden helaka yaklaştırırım” diyor. Bir kere adilik de simasına çöker adi insanın. Mesela ben her adi insanı Allah’ın izniyle biliyorum yüzünden. Çok açık oluyor. Yani adiliğinin şiddetine göre de yüzünde artıyor. İt kopuk mesela hemen anlaşılır yüzüne bakar bakmaz. Dersin bu it dersin böyle. Çakalsa, dersin, bakar bakmaz bu çakal diyorsun, anlaşılıyor. Yani kısa bir konuşmadan sonra, kısa bir üsluptan sonra yani belki on dakika, on beş dakika veya yarım saat bir konuşmadan sonra her şey çözülür aşağı yukarı. Bütün kişiliğini anlayabilirsin. Yani simadan sonra. Çünkü Kuran’da Cenab-ı Allah diyor Peygamberimiz (s.a.v.)’e; “sen onları simalarından Ben istersem tanırsın” diyor. Yani Allah’ın dilemesiyle insan yüzünden anlaşılır. Ama diyor “onları bozuk konuşmalarından da anlarsın” diyor Allah ayette. Bakın iki delil vardır. Bir yüzündeki ifade, bir de bozuk konuşması. Yani her ne kadar kibarlaşırsa kibarlaşsın, ne nezaket gösterirse göstersin, zırvalamaya başlar ve anlaşılır. Yani dengesizse, anormalse anlaşılır. Konuşmalarından hissedilir bu. Ama bu tabii feraset, basiret sahibi Müslüman için böyle geçerlidir yoksa akılsız bir insan anlayamaz. Genellikle de hep başı belaya girer akılsızların. Akıllı insan çok iyi kavrar, anlar. Allah ona ilham eder, hissettirir. Çünkü gerek bakışlarından, gerek ses tonundan, üslubundan bir insan anlaşılır Allah’ın dilemesiyle. Buna “nur-u iman” diyor Bediüzzaman. Mesela “Mehdi (a.s.) imanın nuruyla anlaşılır” diyor Bediüzzaman. Nereden anlayacağız? Yüzündeki heybetten, derinlikten, nurdan, akıldan, itidalden, değil mi? Mesela hatta diyor hadiste “nasıl anlaşılır?” diyor “Mehdi (a.s.)” diyor. Hadis var. Tek bir delil vermiş. “Heybetinden anlaşılır” diyor, heybetinden. Yani yüzündeki olağanüstü görünümden. Bakar bakmaz bir olağanüstülük var. Ama bunu kim görüyor? İmanın nuruyla bakan görüyor. Bediüzzaman “imanın nuruyla görülebilir” diyor.