ADNAN OKTAR: İşte bak gördün mü delikanlı babayı, koçyiğit babayı, aslanlar aslanı babayı? Böyle olacak, bizim ecdadımız hep böyleydi. Böyle ağlayan, bayılan olmaz. Çok çok acayip olur, sakın ha. En azı bu şekildedir, en azı inşaAllah. Yalnız mesela bu babaya, bir kere her babaya hemen bir şehit madalyası göğsüne bir takalım, altından inşaAllah. Yani o maddi değeri önemli değil, onun manevi değeri çok önemli, altından mutlaka. Geldiklerinde şehit haberiyle böyle direk göğsüne madalyayı takarak, altın madalya takacaklar inşaAllah. Şehit ailelerinin çok acayip korunup kollanması lazım, geçenlerde de anlattım. Bütün mahalle, köy sahip çıkacak. Şimdi mesela bir yere gidecek, bitti, mutlaka onlar götürecekler. Yemek yiyecekler, aman diyecekler; yemekler bizim, her gün birisi. Kaç yıl? 20 yıl, 30 yıl, 40 yıl, ne kadarsa hiç fark etmez. Hep berekettir, hep berekettir. Nur yağar oralara. Çok çok önemlidir bu. Müthiş önemlidir. Hastalandı Allah vermesin, bütün mahalle. Hastanede şehit ailesi geldi değil mi? “Aman kardeşim” diyecekler buyurun. Mesela lokantaya girdiğinde kesinlikle şehit ailesinden para alınmaz. Aslında makul bir alış-veriş yaptıklarında da, bence para alınmaması lazım. Bereket bolluktur ama, hayır onlar vermek isteyecek para, almayacaklar o kadar. Yok diyecekler, rica ediyoruz, istirham ediyoruz bize böyle bir şey teklif etmeyin. O madalyayı gördüğünde konu bitecek, anlaşıldı mı? Yani onların bir şehit ailesi kimliği olacak, özellikle babalara ve annelere muazzam bir hürmet ve saygı, bu çok hayatidir, buna çok dikkat edeceğiz inşaAllah. Mesela bak bu babaya hayran oldum. Delikanlıların delikanlısı maşaAllah, tam yiğit, öyle olması lazım. Müslüman’ın üslubu budur. Ne olacak yani? Mesela farz edelim, 21 yaşında 22 yaşında şehit oldu. Tamam, 30 sene sonra, 3 on sene sonra vefat etse ne fark eder, aynı şey. Onun canını alan Allah, inşaAllah...