GÜLGÜN HANIM: Hocam siz akademide olduğunuz yıllarda komünistlerin arasında hemen yakındaki camiye gittiğinizi anlatıyordunuz. Herkesin göreceği şekilde, tehlikeli bir ortam olduğu halde, inşaAllah Allah sevabını da ona göre size verir.

ADNAN OKTAR: Okuldan bir arkadaşım vardı İbrahim, ismini de vereyi yani. Ankara Kurtuluş Lisesi’nden. Kulakları çınlıyordur şu anda. Zayıf bir arkadaş, bıyıkları ağzına doğru. Akademiden biraz aşağı, park var yan tarafında oraya yakın bir yerde, yolu birkaç arkadaşıyla kesti mi diyelim, karşılaştık diyelim. Dedi ki; “Hocam sen buraya geliyorsun ama, seni burada öldürürler. Sana söyleyeyim” dedi. Niye ki dedim. Biliyorsun artık Türkiye’de acayip cinayetler işleniyor, günde 10 kişi, 20 kişi, 30 kişi falan. “Kesin öldürürler, vururlar” dedi. “Ben tavsiye etmem gelme” dedi. Ben dedim ki, kaderimin dışında nasıl öldürecekler. Kaderim neyse, o olur dedim. Allah’ın takdiri varsa, evde de insan ölür zaten, sokakta da ölür, burada da ölür. Alakası yok dedim. Kaderde olan bir şey o dedim. Ben geleceğim. Öyle bir şeyden etkilenmem ben dedim. Hakikaten göğsümü gere gere giriyordum. O dönemde bizim komşuyu vurdular, alt kattaki komşumuzu. Ülkücüydü. Memurlar ile ilgili bir sendikanın İstanbul’daki görevlisiydi. Tam titrini bilmiyorum da, vurdular. Mesela ben ilk geldiğimde 7 kurşun sıktılar. Ama Allahualem korkutmaya yönelik sıkmışlar. Çünkü bana rast gelirdi normalde 7 kurşun. Allah korudu. Tak tak saydılar böyle yakın bir yerden. Ben tam anlayamadım. Baktım böyle birden kayboldu sıkanlar, kaçtılar. Zaten tespit etmek o devirde, çok zor ortamlardan geçtik. Okul işgal altındaydı. Ben rahat rahat Cuma namazına gidiyorum diye söylüyordum. Barikat kurmuştu öğrenciler, böyle masalar, sandalyeler falan. Okuldaki öğrencilerin oturdukları neyse artık her türlü takım teşkilat kürsüleri falan yığmışlar. Üç yer. Bir kapının çıkışına, bir orada, bir de dış kapıda vardı. Böyle yeşil parkalı falan bir sürü komünist arkadaş. “Buyurun, nedir” dediler. Ben de Cuma ezan okunuyor da namaza gideceğim dedim. Yüzüme baktılar, acayip şaşırdılar. Öbür tarafa geçtim, yine aynı sorgulamalardan geçtik. Namaza gidiyorum dedim. Bana sonra anlattılar, oradaki müstahkemler de benimle beraber sonra namaza başladılar, maşaAllah. Cesaret buldular, onlar da gelmeye başladılar. İlk bizim Tufan Gürlek o geldi. Kapıdaydık, çıkışta utangaç, nedir dedim. Aleyküm Selam dedim. “Ben size hayranlık duyuyorum” dedi. Niye dedim. “Çok cesursunuz” dedi. “Böyle bir ortamda gidip namaz kılıyorsunuz” dedi. Allah razı olsun dedim. “Ben sizinle arkadaş olmak istiyorum, gidip gelmek istiyorum” dedi. Tamam dedik. İlk talebemdir. 1981’den itibaren talebem. En eski odur. Biz kışta kıyamette orada abdest alırdık. Allah camiyi hemen yakınına yapmış. O çok kolaylık olmuştu bize. Molla Cami.

GÜLGÜN HANIM: Bir de Nusretiye Cami vardı, değil mi?

ADNAN OKTAR: Bir de Nusretiye Cami’de. Ama Molla Cami’nin hemen bitişiğindeydi, yakındı okul. Allah onu güzel bir hatıra olarak yarattı. Okulun kantininde gidip tebliğ yapardım, anlatırdım. Nuri Hoca vardı, o geldi, “Hocam sen böyle geldin sürekli tebliğ yapıyorsun” dedi, sitemkar konuştu, “bütün talebeleri topluyorsun başına” dedi. Ama öylede sert bir tavır almadı. Sadece pipolu falandı o. Eleştirmişti. Hakikaten benim masamın etrafında en az 15-20 kişi, 30 kişi falan oluyordu. O temel tasarım atölyesinde. Ben sabah 9’da gidiyordum. Akşam 6’ya kadar tebliğ, maşaAllah. Kitap dağıtıyordum.

GÜLGÜN HANIM: Hocam o zaman bizim okulda da, 30 kişilik falan bayağı bir talebeniz oluşmuştu, maşaAllah.

ADNAN OKTAR: MaşaAllah. O hep bir dönem. Allah onları ayrı ayrı öyle yarattı. Her birine ayrı bir macera getirdi Allah. Her birinin ayrı bir kaderi var. Kiminle nerede karşılaşacağım, kim gelecek, kim yardım edecek. Mesela talebelerim vardı 2- 3 tane, 79’da başladık. 83’e kadar 3 tane talebem oldu. Gelen gidiyor böyle.

GÜLGÜN HANIM: Siz hep kararlı olduğunuz için.

ADNAN OKTAR: 3 yıl. Hiçbir şekilde füturumu bozmadım.