ADNAN OKTAR: 24. Söz’de Bediüzzaman diyor ki; “Şimdi Mehdi gibi eşhâsın hakkındaki rivâyâtın ihtilâfâtı ve sırrı şudur ki: Ehadîsi tefsir edenler, metn-i Ehadîsi tefsirlerine ve istinbatlarına tatbik etmişler. Meselâ: Merkez-i saltanat o vakit Şam’da veya Medine’de olduğundan, vukuat-ı Mehdiyye” Hz. Mehdi (a.s)’ın çıkış yeri, Hz. Mehdi (a.s)’ın çıkış olayı, “veya Süfyâniyyeyi” süfyanın çıkışını“merkez-i saltanat civarında olan Basra, Kûfe, Şam gibi yerlerde tasavvur ederek öyle tefsir etmişler. Hem de o eşhasın (şahısların) “şahs-ı ma’nevîsine veya temsil ettikleri Cemâate âit âsâr-ı azîmeyi” yani büyük çalışmayı. Çünkü Hz. Mehdi (a.s), çalışmalarını talebeleriyle beraber yapıyor, “o eşhasın zâtlarında tasavvur ederek öyle tefsir etmişler ki, o eşhas-ı hârika çıktıkları vakit” mesela Hz. Mehdi (a.s) çıktığı vakit, “bütün halk onları tanıyacak gibi bir şekil vermişler.” Bediüzzaman, bu hatayı, bu yanlışlığı anlatıyor, ‘böyle bir şey yok, çıktığı vakit tanıyamazsınız’ diyor. “o eşhas-ı hârika çıktıkları vakit, bütün halk onları tanıyacak gibi bir şekil vermişler. Halbuki demiştik: Bu dünya tecrübe meydanıdır. Akla kapı açılır, fakat ihtiyarı elinden alınmaz.” Yani mecbur edilmez. “Öyle ise o eşhas” yani Hz. Mehdi (a.s), “hattâ o müdhiş deccal dahi çıktığı zaman çokları (birçok kişi), hattâ kendisi de (bizzat) bidayeten (başlangıcında) deccal olduğunu bilmez.Belki nur-u îmanın dikkatiyle, o eşhas-ı âhirzaman tanınabilir.” ‘Hz. Mehdi (a.s), belki imanın nuruyla tanınabilir’ diyor Bediüzzaman. İmanın nuru olan tanıyacak. Cahil olan da tanıyamaz, gafil olan da tanıyamaz, tanımak istemeyen de tanıyamaz. Ama gördükten sonra, nuru imanın dikkatiyle Hz. Mehdi (a.s)’ın tanınmaması diye bir olay yok. Ne diyor Bediüzzaman? “Belki” diyor. Belki ne demek? Kafası çalışıyorsa, anlıyorsa. “Belki nur-u îmanın dikkatiyle, o eşhas-ı âhirzaman tanınabilir.”