ADNAN OKTAR: “Adnan Hocam iyisinizdir inşaAllah.” Elhamdülillah. “Yeni yılınızı kutlar, sağlık, başarılar getirmesini, tüm Müslüman alemine barışlar vermesini dilerim Cenab-ı Allah’ın. Adnan Hocam, yeni yıla çocuğumuzu kaybederek girdik.” Allah rahmet etsin. “Erkek beş aylık çocuğumuzu kaybetmiş olmamız bize derin bir üzüntü verdi.” Ne kadar yanlış. Size çocuğu kim verdi? Allah verdi. Kim aldı? Allah aldı. Çocuk kime ait? Allah’a ait. Üzüntü nasıl oluyor? Olur mu öyle şey? Cennet vildanı olmuş, daha ne istiyorsun, maşaAllah. Ölürken sizi karşılayacak işte minik canıyla.

AYLİN HANIM: “Onlar, cennet bahçelerinde koşuşturacaklar” demiştiniz Hocam.

ADNAN OKTAR: “İsminizi veremememiz” benim ismimi vereceklermiş çocuğa, “bize daha çok üzüntü kattı” diyor. Bak yine olmadı, üzüntü Müslümanlıkta olmaz, hayırla olmuş. Allah size cennette vildan dilemiş, göstermiş, geri çekmiş, Vildan bu diyor. Üzüntü olur mu? Sakın, bir daha duymamayım. “Hayat devam ediyor, eşime teselli edici birkaç cümle etmenizi rica ediyorum. Eşim çok üzülüyor” diyor, Özkan Koç. Bak o sevimliye söyle, o güzeller güzeline, Allah daha da ona güzelini nasip edecek, daha hayırlısını nasip edecek. O cennet vildanı, o minik sevimli köfte. Sakın sakın, Allah yarattı, Allah gösterdi, tanıştırdı, cennetine almış, ne güzel hayırla almış, hayır göreceksiniz, güzellik göreceksiniz, siz vefat ederken de sizi karşılayıp, almaya gelecek. Daha ne istiyorsunuz işte ne güzel. Kendi çocuğun seni almaya gelecek, inşaAllah. O çocuğun görüntüsünü size Allah gösterdi. O görüntüyü gözünüzün önünden Allah kaldırdı, çocuğun ruhu Allah’a ait, bedeni Allah ait, “bende üzüldüm” diyorsun. Şimdi oldu mu bu? Olmaz. “Ya Rabbi” diyeceksin, “ne eylersen güzel eylersin, hayırla getirdin, hayırla götürdün, elhamdülillah” diyeceksiniz, inşaAllah.