ADNAN OKTAR: “Benim sorum; vefat ettikten sonra organlarımızın bağışlanması günah mıdır? Değil midir?” Niye günah olsun? Çok büyük sevaba girersiniz. Ne güzel işte, bir insanın gözü görüyor. Ama diri diri alıyorlar kardeşim, o da bir acayip, olmaz o. Beyin ölümü gerçekleşmesi gerekir. Beyin iflas edecek, tamamen ölecek beyin. Beyin gittiyse tamam, hakikaten ölmüştür o insan. Bedeni hareketlenebilir, bedeninde bir şey olabilir, beynin net ölmüş olması lazım. Yahut beyni dağılıyor, Allah vermesin, beyni bir yere gidiyor falan. Tamam işte, o ölmüş. Orada olur. Orada karaciğerini alır birine nakledersin, gözünü alır birine nakledersin, ne güzel işte, kalbini alır birine nakledersin. Sevaba girersin, ne güzel. Zaten bıraksan toprakta çürüyecek, çürüyeceğine oraya gitsin, ne var?

CEYLAN HANIM: Hocam, arkadaşlarımızdan birisinin babası komaya girmişti. Sizin fikrinize danıştılar. Nasıl yapalım, fişini çekmek istiyorlar, diye. Siz “olmaz” demiştiniz.

ADNAN OKTAR: Bana geldi kız arkadaşım; “Hocam aile mensuplarının hepsi babamın fişinin çekilmesi için Amerika’da onay verdiler, imza attılar. Benim imzamı bekliyorlar. Ben de imzalarsam, fişi çekecekler” dedi. Öyle şey olur mu, dedim. Fişi çekilir mi? Cinayet işlemiş olursunuz. Niye çekilsin fiş? Beyni yaşıyor adamın. Ciğerleri, iç organları iflas etmiş. Olsun. Olsa ne olur? Beyni yaşıyor. Kabul etmedim. 15 gün sonra adam ayaklandı. Türkiye’ye geldi yürüyerek. Evet desem, gitmişti Allah esirgesin.