OKTAR BABUNA:“Ve kendi kendilerine: ‘Söylediklerimiz dolayısıyla Allah bize azap etse ya.’ derler.’’

ADNAN OKTAR:Şimdi münafığın ölçüsü odur. Yani eğer münafıklık yapıyorsam, yani hakikaten (haşa) Allah varsa der onlar -Allah var da, o kelime anlaşılması için. Fakat onun mantığına göre (haşa) eğer Allah varsa mantığındadır- o zaman belasını vermesi gerektiğini düşünür. Bela da gelmediğine göre, onun mantığına göre, demek ki Allah yok der (haşa). Çünkü bela olsa, hemen belamı vermesi gerekir diyor. Halbuki Allah onu bekletiyor. O ahmak, o belanın kıyaslanmayacak derecede şiddetli ve sonsuza kadar olanının içine girecek. O ahmak  küçük bir şey bekliyor, ufak küçücük bir şey. Ya kafasına bir odun çarpacak, ya kanser olacak. Kanser onun için ne ki, onun için böyle sürünmek ne ki? Onlar hiçbir şey. Bakın sonsuza kadar gayya kuyusunun en derinliğinde, en şiddetli azap ile sonsuz kadar çıkamıyor, sonsuza kadar. Allah onun için, özel müsade ediyorum diyor Allah. Sakın şaşırmayın diyor Allah, Müslümanlara söylüyor. Yani Benim onlara mühlet vermeme, imkan tanımama sakın şaşırmayın diyor. O ahmak mesela girer orada, pis boğazını gider orada doyurur, pis pis oralara gider sığınır, yer, içer, yatar, Müslümanların haberlerini uzaktan izler. Bir de Müslümana ne kötülük yapabilir? İt gibi de korkar Müslümanlardan yalnız münafık, bir de öyle bir özelliği vardır. Yani it gibi, acayip korkar. Çünkü Müslümanların ahiretteki intikamı, Allah’ın dilemesi ile pek şedidtir, pek pek şedidtir değil mi? Çünkü Allah’a sözcü ile şikayetçi olacaklar ve alınacak intikam da pek şedid olacaktır. Onun için it gibi korkarlar yani. Bizim bildiğimiz it anlamında değil, ben onları çok seviyorum. Şeytan itler vardır onlardan bunlar inşaAllah, dediğim münafıklar.

Evet sen Oktar Hocam şimdi sen devam et, biraz genişletelim. İnşaAllah.

OKTAR BABUNA:“Onlara Cehennem yeter; oraya gireceklerdir. Artık o, ne kötü bir gidiş yeridir.”

ADNAN OKTAR:MaşaAllah. Bak dediğimin açıklaması işte. Ne zaman oluyor biliyor musun? Mesela  sığınıyor, diyor ki: “Beni falanca kurtarır, dedem kurtarır, babam kurtarır.” Senin deden iki on sene sonra, münafıklık yapan deden, böğüre böğüre ölecek değil mi? Ayağını titretecek, atıp kuyunun içerisine koyacaklar. Sen yine köpek gibi ortada kalacaksın. Sen de arkasından öleceksin, it gibi ayağını titreteceksin. Seni de 2 metrelik  kuyunun içine koyacaklar, sonra Allah’ın huzuruna geleceksin, münafık takımı ile birlikte. Allah, sen orada yedin içtin, kısa bir süre imkanlar kazandın, şimdi ne yapacaksın, diyecek. Mesela farz edelim,  tabii Cenab-ı Allah’ın sorgulamasını ben bilmem. Değil mi?  Yapacağı hiçbir şey yok. Sonsuz azabın ne olduğunu bilmiyorlar, onu görecekler. Mesela yüz milyon sene geçecek, bitmiyor. Dört trilyon sene geçiyor, bitmiyor. Yüz trilyon sene geçiyor, bitmiyor. Binlerce kere, milyonlarca kere pişman olacaklar. Bak diyor ki Allah; “onulmaz hasretlerle acı çekecekler”, onulmaz hasretlerle. Allah’ı anlamıyorlar. Allah’ı zannediyorlar ki (haşa) yaşlı bir dede, ağlar zırlar, Allah da onları affeder zannediyorlar. Allah affeder ayrı, Allah’ın affediciliği vardır. Fakat münafıklar için değildir bu. Münafık olarak öldüyse, yandı o. Öyle ağlamak, zırlamak, sahtekarlık falan  hiçbir şekilde kurtulamaz. “Allah yapmaz” diyor. Yapar mı, yapmaz mı göreceksin sen. İnşaAllah. Allah’ın intikam sahibi olduğunu göreceksin. Kardeşim bir kere canınızı alıyor, bütün insanların canını alıyor. Alıyor mu, almıyor mu? Alıyor. “Allah yapmaz” diyor,  yapıyor görüyorsun değil mi? Mümin ise canı ferahlık ve neşe içinde alınır, sevinçle.  Bak Peygamberimiz (s.a.v.) göğe bakıyor nur yüzüyle, Refik-i Ala’ya diyor. Yani Yüce Dost’a, aşkla ölüyor, aşkla ruhunu teslim ediyor. Ebu Cehil köpek gibi debelenerek, böğüre böğüre öldü. Pis canını Cehenneme teslim etti inşaAllah.