OKTAR BABUNA:... Şeytandan Allah’a sığınıyorum. “'Kuvvet ve onuru (izzeti)' onların yanında mı arıyorlar? Şüphesiz, 'bütün kuvvet ve onur,' Allah'ındır.”

ADNAN OKTAR:Tamam. Münafığın azılı kahpe böyle ahmak bir ruhu vardır. Gücü nerede görürse kendince; para, yiyecek, çıkar, onu bir şekilde tehlikelerden koruyacak yer neresiyse, ama ne kadar aşağılık olursa olsun, ne kadar pis olursa olsun o tarafı seçerler. Ama birden geçmez münafık, aşamalı geçer yani. Kuran’da da bunu görürsünüz. Mesela Peygamber (s.a.v.)’in sohbetine katılıyorlar. Sohbete katılıyor ama sıkılıyor, daralıyor. Rahatsız, kurtulmanın peşinde. Ne yapıyor? Adam çıkıyorsa bir kişi onu siper alıyor, onunla beraber kenardan kaçtığını zannediyor. Ama bakın münafık ahmaklığını görüyor musun? Bir insanın arkasında birisinin olduğu görünmez mi? Yani bu pire değil ki görünmesin, karınca falan da değil, değil mi? Koskoca sığır gibi adam. Görülmez mi? Ama o ahmak fark edilmediği kanaatinde. O münafık da işte böyle eylem yaparken çok ahmakça yapar. Fark edilmediğini zanneder. Halbuki çok açıktır. Yani sinsi sinsi buluşur, fark edilmediğini zanneder. Hepsi bellidir halbuki. Münafığın karakterini birçok bölüme ayırmak lazım. Yani 3-5 tane değil, birçok aşaması vardır. Aşamalarından sadece biridir bu. Kuvveti bulduğu yere hemen it gibi sığınır. Köpek nerede yiyecek varsa oraya gider ya, bunlar da köpek gibi yiyeceği nerede bulursa oraya gider. Ve Müslümanların Allah yolunda gösterdikleri mücadele anı da, tabii risk ortamı, tehlike ortamı. Münafık tehlikeden çok kaçınır. Köpek gibi, köpek nasıl sopadan kaçınırsa münafık da riskten öyle kaçınır. En rahatsız olduğu şeydir. Fakat münafığa da Allah hiç rahatlık vermez. Münafığın, aç köpek nasıl huzursuzdur hayvan, oradan oraya kaçar, oradan oraya kaçar, yiyecek bulmak için mesela bir başka kapıya geçer, oradan kovalanır, değil mi? Sahibinden çekinir mesela zalim sahibi varsa, değil mi? Dövecek falan mesela, çekine çekine gider yiyeceği kapar, kaçar falan. Münafık da çok huzursuz yaşar. Mesela gider pis bir bunağın yemeğine talip olabilir. Pis bir bunağın pis kokusunu çekerek onun dibinde, onun pisliğinin kokusunu çekerek, onun yiyeceğinden istifade edebilir. Yani fark etmez ona. Veyahut kokoş bir bunağın pis kokusunu çekerek onun yatağında yatabilir. Tabii, ona fark etmez. Yeter ki riskten uzak olsun, yiyecek sağlansın, bir de rahat olsun. Başka bir şey yoktur. Onun için bak Allah’a karşı gelir. Peygamber (s.a.v.)’e karşı gelir, Peygamber (s.a.v.) varisi olan imamlara karşı gelir...

... 

ADNAN OKTAR: Ama nerede imansız, kafir varsa, gider onun pisliğinin arasında yaşar. Onun pisliğini koklayarak yaşar. Peki nur gibi Müslümanları, kokuşmuş bunaklara niye tercih ediyorsun, madem takvasın? Kokuşmuş kafirlere niye tercih ediyorsun, değil mi? Niye onların pisliğini kokluyorsun bir tabak yemek için, aşağılık köpek, değil mi? Peygamber (s.a.v.)’in mescidinden yandan yandan birisine sığınarak çıkıyor köpek. Oradaki bunak Ebu Cehil’in pislik kokan paçasının arasında, onun pislik kokusunu çeke çeke onun verdiği yemeği yiyor. Pisliğini yiyor yani onun. Ve takva olduğu kanaatinde... 

... 

OKTAR BABUNA:... “Onlar (hiç)bir mü'mine karşı ne 'akrabalık bağlarını', ne de 'sözleşme hükümlerini' gözetip tanırlar.”

ADNAN OKTAR: Annesini de hiç yerine koyar, kardeşini de hiç yerine koyar. Ablasını da dayısını da eniştesini de... hiç kimseyi değerli görmez. O pis midesi, pis rahatı, pis çıkarları nerede ise, lağımın içinde o yemeğini yer o. Münafık hep lağımın içinde yaşar, onun mekanı budur.