ADNAN OKTAR: ... “Değerli Hocam.” Kevser Hanım yazmış. Hürmetler diyor. “Sizin ‘Basitliğin Kirli Kültürü’ kitabınızın bir bölümünü okudum. Kitapta insanların sergilediği basit tavırlardan, yapmacık konuşma şekillerinden, gözlerindeki, bakışlarındaki basitlikten bahsetmeniz özellikle dikkatimi çekti. İç çekmeler, acındıracak konuşmalar, kısık ses tonu kullanmalar, gözleri kısmalar, boş detaylara takılıp kalmalar. Konuşmalarımızdaki, bakışlarımızdaki bu yapmacıklıktan nasıl kurtulabiliriz? Tam anlamıyla nasıl doğal, sizin de bahsettiğiniz gibi olgun, samimi insanlar olabiliriz?” Kevser hanım böyle diyor. Kevser hanım ne yapacak? Kendini tamamen rahat bırakacak. Ama yani insan kompleksliyse hasta olur. Yani eziklik kompleksinde veya büyüklük kompleksinde zırvalar, abuk subuk hareketlere başlar. Yapmacık hareketlere başlar. Yapmacık hareket en başta komik. Çok aşağılayıcı bir insanın yapması, bayağı aşağılayıcı. Mesela Ramazan programında da görüyorum. Dini konuları anlatırken apayrı bir üslupla konuşuyorlar. Değil mi? Dini filmlerde de bazen görüyorum. “Eyy oğuul” falan diyerek. Ey oğul desene kardeşim. Ne oluyor yani ey oğul, deyince ne oluyor yani öyle deyince ne fark ediyor yani. Ben rahatsız oluyorum sadece, hoşuma gitmiyor yani. Bu Kevser kardeşimizin sorusu çok hayati. Çok genişletilecek bir konu. Çok hayati bir şey.

OKTAR BABUNA:Siz Hocam bunları “ben çocukken farkına vardım” demiştiniz. İnsanların bu yapmacık tavırlarını.

ADNAN OKTAR:Evet ‘Adamlık Dini’ adlı kitap yaptım o yüzden. İlkokulda, ortaokulda farkına varmıştım. Yapmacık, yani mesela fısır fısır bir şeyler konuşuyorlar. Kahveyi şöyle şöyle bir çeviriyor arkasında çevirerek falan, yutkunarak böyle eliyle sıvazlayarak böyle. İnanılmaz yapmacık ve oyun olan konuşma çeşitleri o kadar çok ki. Yani en az 40-50 tane diyebilirim. Hepsi birbirinden gıcık. Doğal olsanıza kardeşim. İnsan zaten yorulur ondan. Nasıl yapıyorlar, ben anlamıyorum...