Adnan Oktar`ın 27 Eylül 2010 tarihli Adıyaman Asu Tv röportajından

ADNAN OKTAR: Sevda bana, güzel Sevda; “Hocam” diyor, “ben sizi çok seviyorum” diyor, ondan sonra; “ama siz beni eleştirirken” diyor, “biraz sert bir üslup kullandınız” diyor. Benim canım. Peki, ben özür diliyorum ondan, Sevda’dan inşaAllah.

OKTAR BABUNA: Estağfurullah.

ADNAN OKTAR: Canım benim de hamiyet-i İslamiyemden. Şimdi, sembolik bir isim. Yani ben onu görsem, zaten canım ciğerim, sevgi gösteririm; öyle bir şey olmaz. Ama gerginim yani; “İslam’a, dine, devlete, vatana bir şey yapacaklar” diye gerginlik var yani. Hop oturup hop kalkıyorum. E gergin olduğum için de üslup olarak bazen ki çok kontrollü konuşuyorum, normalde çok daha şey konuşabilirim ama kontrollü konuşuyorum. Çünkü doğrudan vatana, millete, bayrağa, yönelik hareket var, dine ve İslam’a yönelik hareket var. Ben böyle bir ortamda sakin olamam.

OKTAR BABUNA: Estağfurullah, maşaAllah.

ADNAN OKTAR: Ama sen benim canımsın, sen kardeşimsin. Ne diyeyim ben? Özür de diliyorum, öyle bir tedirgin olmasına, kırılmasına gerek yok, inşaAllah.

OKTAR BABUNA: Siz Hocam, hakla fikre karşı mücadele ediyorsunuz. Öyle şahsi bir şey olmuyor yani.

ADNAN OKTAR: Ne dedim? Dediklerimin doğru yani doğru olması çok önemli, değil mi? Üslubun sert olması ayrıdır fakat doğru olması ayrıdır. Yani o doğruluk onu rahatlatsın, yani onunla kalbi mutmain olsun. Ben mesela hakkı söyleyen bir insana karşı derin bir sevgi duyarım, onun hamiyet-i İslamiyesinden ben coşku duyarım. Sert de olsa çok hoşuma gider o üslup, değil mi? Nihayetinde hakkı savunuyor, değil mi? O gözle baksın, yani hak olması onu mutlu etsin. Nihayet Ahiret kardeşiyiz. Ben onu da çok seviyorum, inşaAllah.

OKTAR BABUNA: Estağfurullah Hocam, siz üstün ahlakınızla, ayrıca üslubunuz sert de değil, inşaAllah, “İslam ahlakı hakim olsun, zulüm, kan dökme, merhametsizlik, adaletsizlik kalksın” diye hayatınızı ortaya koyuyorsunuz, inşaAllah. Yani teşvik etmesi lazım yani, inşaAllah.

ADNAN OKTAR: Bak, şimdi, benim hamiyet-i İslamiyemi tahrik eden birçok sebepler oluyor. Bu üslup içerisinde benim coşkumu sen derin bir sevgi olarak alman lazım, Sevda. Mesela buğzu Allah için olan bir sevgi gösterisi olarak görmen lazım. Ben buğz ettiğimde bana sevgin senin daha artsın, bağlılığın artsın, muhabbetin artsın. Çünkü Allah adına ben onu coşku gösteriyorum, nefsim adına göstermiyorum ki. Yani ben bana söylenen bir söz için mi ben sert konuştum? Allah için, Allah yanlısı olduğum için, İslam’a dil uzandığı için sert konuştum, anlaşıldı mı? O benim hamiyet-i İslamiyem. O benim güvenilir olduğumu gösterir. Bana senin muhabbetin artsın, sevgin artsın. Nefsim adına yapsam, ayağına kapanırım nefsim adına yapsam. Ama nefsim adına yapmıyorum ki, Allah için yapıyorum, Türk-İslam Birliği için, İttihad-ı İslam için yapıyorum, değil mi? Yani Müslümanları meskenete, ilgisizliğe iten bir üslup, beni tahrik eder, olumsuz bir şeye karşı tavır alırım ben, değil mi? E oradaki coşkumu, sen güvenilirlik olarak gör, görmen lazım. Allah’a karşı aşkımı gör, Allah’a karşı aşkımdan dolayı sen bana sevgi duy, değil mi? Yani “Allah’a bu kadar çok seven insanı ben de çok severim” demen lazım. Oradaki sertliğimi de müthiş bir sevgi gösterisi olarak gör, Allah’a derin bir muhabbet olarak gör, değil mi? Onu nefsine alınmış bir şey olarak niye görüyorsun? Ama buna rağmen kırdıysam özür diliyorum, yani inşaAllah.

OKTAR BABUNA: Estağfurullah.