Adnan Oktar`ın 2 Ekim 2010 tarihli Kocaeli Tv ve Aba Tv röportajından

ADNAN OKTAR:... Nisa Suresi, 54. Şeytandan Allah’a sığınırım.  “Yoksa onlar, Allah'ın Kendi fazlından insanlara verdiklerini mi kıskanıyorlar?” Münafıklar, müminlere verilen nimetleri acayip kıskanırlar. Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’i de acayip kıskanmışlardı, rahatlığını, huzurunu, zenginliğini, Allah’ın ona çok fazla eş nasip etmesini, zaferlerini, güzelliğini, yakışıklılığını, kudretini, hepsini kıskanıyorlardı, maşaAllah. MaşaAllah, Peygamberimiz (s.a.v.)’e maşaAllah. Onlara da Allah lanet etsin. Münafıklar çok sinsidir. Yani çok titiz bir sinsilikleri vardır. Mesela Müslümanlara zarar vermek istediklerinde, psikolojik savaşla yaparlar bunu. Küfür alenidir, açıkça saldırır. Mesela müşrikler de aleni saldırıyorlar. Münafıkların sinsi savaş yöntemi vardır, mesela gözlerini kullanır münafıklar hep, gözü ile pis bakar. Gözüyle rahatsız eder. Kuran’da; “gözleriyle seni neredeyse devirecekler” diyor. Peygamberimiz (s.a.v.)’e bakan insan, aşık bakışı ile bakması lazım, sevgi ile bakması lazım. Öyle bakmıyor. Böyle kudurmuş hayvan gibi bakıyor. Allah; “gözlerin hain bakışlarını bilir,” diyor Allah ayette. Mesela bak, bu yöntemlerden bir tanesi. Münafıklar hem ahmaktır ama aleni savaştan, aleni mücadeleden de kaçınırlar. Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’in yanından, sohbet anındayken, bir kişi kalkıp ayrılmak istiyor, kalkıyor. Cübbeli veyahut  neyse kıyafeti üzerinde elbisesi veyahut uzun bir gömlek de giymiş oluyor. Yani onun elbisesinin genişliği, vücudunun cesametine güvenerek; münafık tam onun hizasına gelip tam onun paralelinde onunla beraber yürüyor. Yani çıkarken böylece Peygamberimiz (s.a.v.)’in görmemesini sağlayacak. Uzaktan baktığın zaman bir kişi gidiyor görünüyor, ama normalde iki kişi gidiyor. Şimdi münafığın orada vermek istediği mesaj şu; burada birkaç noktaya dikkati çekiyor. Birincisi, alenen belli olacak bir gizlenme metodunu yapıyor, fakat Peygamber (s.a.v.)’in bunu fark edemeyeceği kanaatinde (haşa), kendince buradan bir mesaj veriyor. İkincisi, oradakilere bir münafıkane mesaj veriyor. Yani, bak Peygamber (s.a.v.) (haşa) beni fark edemiyor, görüyor musunuz? Yani siz de böyle yaparsanız, sizi de fark edemez. Dolayısı ile o, onun dikkati ile benim kurnazlığımı bir kıyaslayın. Ben daha kurnaz ve zekiyim. Ama bak Peygamber (s.a.v.) fark edemiyor (haşa), oyun oynuyorum, diyor, anlaşıldı mı? Eğer başarılı olurda da çıkarsa, yani fark edilmezse de, oradaki münafıkları da çok heyecenlandırıyor. Yani, amma uygulama yaptı, müthiş bir şey. Ben daha değişiğini yapayım o zaman. Daha münafıkane, daha beğenilecek, münafıklarca daha takdir edilebilecek bir eylem yapayım, diyor. Münafıkların böyle; münafıkların beğenmesi için, yaptığı bu tarz çok eylemler olur, yani sezdirmeden vurma münafığın özelliğidir. Onların kendine has bir hali de var. Mesela Allah diyor ayette; “eğer istersem sen onları simalarından tanırsın, bozuk konuşmalarından da anlarsın” Simalarında da bir bozukluk oluyor. Pis bir elektrikleri ve pis bir iticilikleri oluyor münafıkların. Yani yüzünde bir nur, bir ferahlık olmaz. Müslümanları irite eder, rahatsız eder, Allah’ın dilemesiyle. Allah dilerse, bunu hissettiriyor Allah. Mesela münafıkların konuşmaları da çok sinsi olur, yani dikkat vermek gerekir. Mesela konuşma arasında o, bazı kelimelerde (haşa) Peygamber (s.a.v.)’in aleyhine konuşmalar yapıyor. Ama dikkat verilirse fark edilecek gibi yapıyor, yani müthiş bir zeka gösteriyor aslında. Bediüzzaman da diyor; “şeytan gibi zeki olurlar” Yani müthiş bir zekaya sahip oluyorlar. Öyle bir cümle kuruyor ki, ancak münafığın fark edebileceği gibi. Yani onun, o konuda ustalaşmış münafıkların fark edebileceği gibi bir üslup böyle. Çünkü Müslüman hüsn-ü zan ettiği için, hayıra yorduğu için, onun kardeşi olarak güzel bir şey söylediğini düşünüyor, iyi bir şey söylediğini düşünüyor. Halbuki o cümlenin içerisinde birçok gizli mesaj saklı olmuş oluyor. Onu diğer münafık gördüğünde, münafık şehveti duyuyor, münafık heyecanı duyuyor. Böyle şeytani bir heyecen duyuyor. Yani o eylemden onu başarılı bulduğu için, hayranlıkla dolu bir zevk alıyor, şeytani bir zevk alıyor. Nasıl böyle bir yarasa kan içmekten zevk alır, pislik böceği pislikten nasıl zevk alırsa; mesela adam psikopat, boynundan vuruyor, kan akıyor, diyor Amerikalı asker. Hoşuna gittiğini söylüyor. Şehvet duyduğunu söylüyor, sevişmekten daha güzel geliyor bana, diyor. Onun gibi, münafık da bununla hayat bulur. Yani bir yarasa gibi, onun kanı odur. Pislik yapmaktan zevk alır. Her pislik yaptığında, o, ona bir gıda olur. Onunla hayat buluyor o. Mümin de, her güzellik yaptığında içi ferahlıyor. Mesela cehd yapıyor, küfre darbe indiriyor. Bilimsel darbe. Bir iman hakikati anlatıyor, bir hayırlı hizmet yapıyor. Müslümanların bulunduğu yeri temizliyor. Onlara bir yiyecek yapıyor veyahut içecek bir şey getiriyor veyahut onları maddi yönden destekliyor. O, onunla mutlu oluyor. Münafık da, Müslümanlara yaptığı pisliklerle, rezilliklerle, yaptığı adiliklerle mutlu olur. Ama bunu açıkça, alenen yapamayacağı için, münafığın olağanüstü bir zekaya, olağanüstü bir itinaya, olağanüstü bir gizlenmeye ihtiyacı oluyor. Kuran da buna çok işaret etmiş. Mesela bak, Peygamber (s.a.v.)’e bakıyor kalabalık içerisinde ama pis bakıyor. Bir tek Peygamber (s.a.v.)’in görebileceği gibi oluyor. Şimdi Peygamber (s.a.v.) dese ki; “niye öyle bakıyorsun?” Birden bakışını düzeltebilir ve dolayısı ile Peygamber (s.a.v.)’e de kendince bir (haşa) tuzak kurmuş oluyor. Ama Peygamber (s.a.v.)’in sözüne zaten oradaki müminler inanırlar, iman ederler. Yani onun sözü şey olmaz. Yani münafık için Peygamber (s.a.v.)’i (haşa) mat etmek, çok hayatidir. Onunla kendini yücelttiğini düşünür, yükselttiğini düşünür. Onun için, mesela Peygamberimiz (s.a.v.) diyor ki; “savaşa çıkacağız, cihada çıkacağız” diyor. Şimdi Peygamber (s.a.v.)’i (haşa) mahcup edip, açmaza sokacağını düşünerek; hava çok sıcak, Ya Resulullah, diyor. Ahmak, Peygamber (s.a.v.) bilmez mi onu? Havanın sıcaklığını bilmez mi? Ama münafık kafasına göre o, Peygamber (s.a.v.)’in (haşa) dikkatinin kapalı olduğunu (haşa) ve onu akıl edemediğini düşünür. Münafık aslında hayret edilecek derecede de aptaldır. Hem çok şeytani zekası vardır, ama akıl yönünden çok abartılı aptaldır. Yani sıcaklığı kim bilmez? Herkes bilir, artık alenen biliniyor. Peygamber (s.a.v.)’in onu bilemediğini ve hesaplayamadığını düşünüyor. Bu sıcakta çıkılmaz, diyor. O münafıklara da mesaj vermiş oluyor. Bak, Peygamber (s.a.v.) (haşa) sıcağı bile fark edemiyor, bu havada çıkılamayacağını, diyor. Ve koruyucu görünümü ile münafık ortaya çıkar. Hep kurtarandır münafık, hep kurtarır. Mesela Müslümanları sıcaktan kurtarmış olur, aileyi kurtarmış olur. Ailem açıkta, diyor. Hep kurtarandır. Mesela diyor ki; savaşmayı bilseydik gelirdik. Yani savaşmayı bilmeyen insanı güya Peygamber (s.a.v.) savaşa sürmüş oluyor, onun kafasına göre (haşa), anlaşıldı mı? Orada da Peygamber (s.a.v.)’i (haşa) insanların gözünde yok etme arzusu var. Yani Peygamber (s.a.v.)’e olan saygıyı ve sevgiyi, güveni yok etmek için münafık çok uğraşır. Ve çift amaçlı olmuş oluyor, iki tane. Hem kendini yüceltmek, hem de Peygamber (s.a.v.)’i insanların gözünde etkisiz hale getirmek, yani önemini azaltmak (haşa. Ona çok özen gösterir münafıklar. Ama bunları çok şeytani yapar. İlk bakışta; gaflet gözüyle bakana, haklı gelecek gibi bir üslupla konuşur. Onun için diyor ki Allah; “konuştuklarını da dinlersin” “Konuştuklarını dinlersin,” diyor. Bak o çok manidar, çünkü çok zekice konuşur. Yani zahirine bakılırsa, yani Kuran gözüyle, akıl gözüyle bakılmadığında haklı gibi görünür. Ama Kuran ve akıl gözüyle bakıldığında, arkasındaki şeytanlık anlaşılır. Yani bir oyun olduğu anlaşılır. Bilakis Peygamber (s.a.v.)’in sözünün doğru olduğu, onun yanlış olduğu ve yalan olduğu anlaşılır...