Adnan Oktar`ın 14 Ekim 2010 tarihli Kahramanmaraş Aksu Tv ve Güneydoğu Olay Tv röportajından

OKTAR BABUNA: ... Şeytandan Allah’a sığınırım. Devamında, “(Süleyman) Bu sözü üzerine tebessüm edip güldü ve dedi ki: ‘Rabbim, bana, anne ve babama verdiğin nimete şükretmemi ve hoşnut olacağın salih bir amelde bulunmamı ilham et ve beni rahmetinle salih kulların arasına kat."’ İnşaAllah.

ADNAN OKTAR: Mümin olan, muttaki olan, anneye babaya olan sevginin önemi belirtiliyor. Bu bir Müslüman’ın temel vasfıdır, temel vasıflarındandır. Mazlum, kendi halinde olan bir anneye babaya karşı derin bir koruma hissi, derin bir şefkat ve derin bir muhabbet olur. Hıristiyan da olsa farketmez, Musevi de olsa farketmez. Annesi Hıristiyan olabilir veyahut ateist de olabilir am dinine müdahale etmiyordur çocuğun, ibadetine müdahale etmiyordur. Ona saygı gösterilir, korunup kollanır. Ama dinine, imanına, yaşantısına, Müslümanca yaşantısına müdahale varsa Allah’ın emri var. “O konuda itaat yok” diyor Allah ayette. Ashab-ı Kehf’in itaat etmemesinin nedeni oydu, annesine babasına itaat etmemesinin. Hepsi bir mağaraya çekildiler, itaat etmediler. Çünkü onların dinlerine ailesi müdahale ediyordu. Annesi babası müdahale ediyordu. Öyle anne babayı terk ettiler ve hicret ettiler, biraraya geldiler. Allah onların yaptığını makbul ve doğru olduğunu gösteriyor Kuran’da bize. Ashab-ı Kehf övülen, sevilen bir topluluktur. Ve yaptıkları en önemli dikkat çeken olaylardan bir tanesi ailelerinden ayrılmalarıdır. Çünkü dinleri yaşatmadığı için ayrılmışlardır. Yine mesela Firavunun yanında bir süre, yani o bilmediği için eşi olan Asiye annemiz de öyle yanında kalmıştır Firavun’un ama sonra onun kafir olduğunu anlayınca onun yanından hicret etmiş, kaçmıştır. Ailesini de bırakıp kaçtı. Sonra şehit ettiler. Ama öyle bir topluluk içeriside durmadı, durmaz da. Mesela Hz. Musa (a.s.) zamanında da bir avuç genç Hz. Musa (a.s.)’ya iman edebildi, iman ettiler. Neden çekiniyorlardı? O devirdeki baskıdan, devrin azgın deccalleri insanları hapsediyorlar, asıyorlar, kesiyorlar, dövüyorlar, sövüyorlar, hakaret ediyorlar. Onlardan çekindikleri için halk yanaşmadı Hz. Musa (a.s.)’ya. Bir avuç genç, çok az  sayıdaki genç Hz. Musa (a.s.)’nın yanına yaklaşmıştır. Kuran’da  o da övülerek anlatılmaktadır. Hz. Ali (a.s.) de, yaşı çok küçüktü ailesini terk edip, Peygamberimiz (s.a.v.)’in yanına geldi. Ve çok küçük yaşta, 11 yaşında olan sahabeler vardı. Tabii, ailesini bırakıp Peygamber Efendimiz (s.a.v.)’in yanına geldiler, hicret ettiler. Oradaki yapılan olay yani anne ve babadan ayrılma tarzında yapılan olay, Allah tarafından beğenilen, makbul bir eylem, makbul bir ibadet olarak Kuran’da geçiyor. “Annen-babandır yavrum işte devam et.” öyle şey olmaz. Ahlaksız, haysiyetsiz, cibilliyetsiz anne-babayla Müslüman çocuk beraber olamaz. Adam ensest ilişkiye girmeye kalkıyor alçak adam, “annen- babandır devam et” diyorsun. Deli misin sen, olur mu öyle şey? Veyahut bir PKK’lı oluyor çocuk, “dağa çıkaracağım seni oğlum” diyor. Çocuk istemiyor. Tabii ki hicret edip gidecek yanından. Veyahut sabetaycı adam, bambaşka biri, ne Musevi, ne Müslüman, ne olduğu belli değil, dinsiz. Çocuklarını da aynı kafada yetiştirmek istiyor, çocuklar çeker gider onun yanından. Veyahut herhangi bir şekilde din düşmanı, Müslümanlığa karşı alerjisi var. Güya kendini Müslüman gösteriyor ama Müslümanları gördüğünde saldırgan, Müslümanların gelişmesini, İslam’ın gelişmesini istemiyor. Orada da çocuk durmaz. Ancak inancına saygı gösteriliyorsa durabilir. Yani her ne olursa olsun durulacak diye bir şey yok. Kuran bunu açıklamış ve pratik örneklerini de göstermiş Cenab-ı Allah...