ADNAN OKTAR:...Şeytandan Allah’a sığınırım, 124 devamı. “Bir sure indirildiğinde onlardan bazısı: ‘Bu, hanginizin imanını arttırdı?’ der.’” Bakın şimdi münafıkların tekniğini görüyor musunuz? Adam soruyor, sure iniyor, “bu hanginizin imanını artırdı?” diyor. Şimdi bakan, ne var bunda der, gayet makul bir soru sordu der. İşte çakallık yapıyor orada, yani orada gizli bir ima var. “Kimin imanını artırdı?” diyor. Adam diyor ki, benim imanımı artırdı, senin? Senin artırmadı, seninle biz görüşelim imanını artırmada, diyor. Benim de imanımı artırmadı, diyor Allah esirgesin. Münafığın bir yöntemidir bu. Ortaya bir laf atar, ortalı bir laf atar. Orada sahtekarla, normal adamı tespit eder. Bakar ki imanı güçlü olan, onu ellemez. Onunla benim işim yok der, hiç dokunmaz ona. Ama yamuksa adam, ben de aynı dertten muzdaribim arkadaş, ne yapacağız, beraber birlikte bir şey yapsak der; ondan sonra münafıklığın sistemini kurar. Münafıkların böyle yoklamaları vardır. Kim karaktersiz, kim cibilliyetsiz münafık hemen anlar ve gider onunla ittifak yapar, anlaşır.

Şeytandan Allah’a sığınırım. “Ancak iman edenlere gelince; onların imanını arttırmıştır.” Bak açık, “imanını arttırmıştır ve onlar müjdeleşmektedirler.” Onlar da seviniyor, hoşuna gidiyor. Münafık da imanını arttırmayan kim varsa, yani orada onun anladığı artık, bağlantı kurduğu, onunla da ittifakını arttırıyor. O da münafıkane bir heyecan içerisinde.

Bak ayette diyor ki Cenab-ı Allah 125. ayette. “Kalplerinde hastalık olanların ise,” yani münafıklığa eğilimli ruh hali içerisinde olanlar. Bunların bir kısmı kurtulabiliyor, kalbinde hastalık olanların ama çoğu kerede münafık olurlar, yani kanser hastalığına yakalanmış, kurtulabilir ama ölebilirler de. “Kalplerinde hastalık olanların ise, iğrençliklerine iğrençlik (murdarlık) ekleyip-arttırmış ve onlar kafir kimseler olarak ölmüşlerdir.” Bak, “iğrençliklerine,” zaten iğrençler, diyor Cenab-ı Allah. Bir münafıkane eylem yaptığında iğrençliği biraz daha artar, bir kat daha iğrençleşmişlerdir diyor.

Cenab-ı Allah diyor ki yine ayetlerin devamında: “Görmüyorlar mı ki, gerçekten onlar her yıl, bir veya iki defa belaya çarptırılıyorlar da sonra tevbe etmiyorlar ve öğüt alıp (ders çıkarıp) düşünmüyorlar.” Hastalıklar, belalar çıkıyor karşılarına diyor, Allah, yine ondan da anlamıyorlar. Ben veriyorum, kasten veriyorum diyor, belayı, hastalığı ki toparlasınlar, uyansınlar, dikkatleri açılsın diye yapıyorum. Ama azgınlıkları daha da artıyor, devam ediyorlar, diyor Allah. Veyahut artmasa bile aynı şekilde devam ediyor. “Bir sure indirildiğinde, bazısı bazısına bakar (ve): ‘Sizi bir kimse görüyor mu?’ (der.) Sonra sırt çevirir gider.” Bakın, “bazısı bazısına bakar: ‘Sizi bir kimse görüyor mu?’” Şimdi bakarken o, ona göre önceden tespit eder. Yani yollu adam arar, böyle münafığı bilir münafık. Sen seçemezsin de, o anlar. Yani bak, “sizi bir kimse görüyor mu?” Potansiyel münafıklığa müsait o gördüğü kişiyi seçiyor, onu soruyor. "Sizi bir kimse görüyor mu?" (der.) Sonra sırt çevirir gider.” Kimse görmüyor mesela şu an, diyor. Yani onun üslubuna göre; “sizi kimse görmüyor mu?” O zaman hemen ben çıkıp gideyim o zaman, diyor. Bakın, münafıkta hep önce, izleniyor mu, tespit ediliyor mu, düşüncesi vardır. Münafığın hep gizliliğe ihtiyacı vardır. Bütün işini gizli yapar münafık. Gizli kulisler yapar, gizlice konuşur, gizlice komplolar, oyunlar hazırlar. “Sonra sırt çevirir giderler.” Hep bir gitme ve kaçma düşüncesi münafıklarda hakimdir, Müslümanların yanında duramazlar. Ama önce bak bir rasat ve tespit yapıyor. “Sizi kimse görüyor mu?” diyor. Bu bir işaret. Oradaki adamlar, yok kimse görmüyor. Bunlardan yana bir şey yaparsa, hep beraber çıkıp gidiyorlar. “Gerçekten onlar, kavramayan bir topluluk olmaları dolayısıyla, Allah onların kalplerini çevirmiştir.” Yani çok şeytani bir zekaya sahipler ama çok acayip ahmaktırlar. Çok aptal olurlar münafıklar. “Onların kalplerini çevirmiştir” diyor, Allah. Düz normal kalp iken terse çevrilmiş kalbi, yani anormal bir ruh haline girmişler...