Adnan Oktar`ın 9 Kasım 2010 tarihli Gaziantep Olay Tv röportajından

ADNAN OKTAR: ...“İyi akşamlar, benim bir sorum olacaktı. Benim çevremde bu yıl çok ateist insanlar var ve sürekli bana değişik sorular soruyorlar. Sordukları çoğu sorulara cevap verebiliyorum çok şükür ama bir tane soru sordular buna cevap veremedim. Soru şudur, Allah’ın insanı yaratırken hiçbir yanlış yapmaz ama bazı hastalıklar var, genetik hastalıklar, bunlar nasıl oluşabilir? Eğer Allah hiç yanlış yapmıyorsa, inşaAllah, yardımcı olabilirisiniz, Bilal.”

Hastalık olmazsa, genetik hastalık olmazsa, ölüm olmazsa, yaralanma olmazsa, nasıl imtihan olacağını bana Bilal bir anlatsın. Baş ağrısı olacak, bel ağrısı olacak, sırt ağrısı olacak, körlük olacak, kol kırılacak. Cehd olacak, zalim zulüm yapabilecek, mazlum onun zulmüne karşı direnecek. İmtihan bunun dışında mümkün değildir, imkansızdır. İmtihan olmadı mı da dünyanın hiçbir anlamı kalmaz. Kalır ama çok az anlamı kalır. Dümdüz olur her şey. Mesela cesaret, acıya karşı direnmenin adıdır, cesaret. Vefa, yine acıya karşı direnerek elde edilir. Vefa kolay bir şey değildir. Çünkü vefada insan çok zorluklarla karşılaşır. Maddi ve manevi birçok karşılığı vardır vefanın. Mesela sabır, çok zorludur, bazen acı çekilir sabır gösterirken. Mesela cömertlik, insan kendi ihtiyacı varken başkasına dağıtıyor. Bu kolay değildir. Kendi mağdur oluyor ama başkasına dağıtıyor. Veyahut Allah uğruna gazi oluyor, mesela kolu kopuyor. Ha genetik yolla kolu olmamış, ha kolu savaşta kopmuş. Her ikisi de imtihanın bir gereğidir. Dedikleri gibi olmuş olsa, her şey mükemmel olsa, burası zaten Cennet olmuş olur. Burası dünya. Allah; “insan zayıf yaratıldı” diyor ayette. Zayıf yaratıldı ne demek? Hastalıklarla yaratılmıştır. Mehdi (a.s.)’nin yaptığı mücadelede çekeceği acılar ne o zaman. Çekeceği zorluklar nedir? Bunun sebebi imtihan. İmtihanın neticesinde güzellikler oluyor. Mesela bak ben sizleri seviyorum, kıyasla seviyorum. Mesela çok efendisiniz, güzel huylusunuz, başka insanlara göre sizi kıyaslıyorum, başka bazı gördüğüm kişilere göre kıyaslıyorum, o yüzden seviyorum. Efendi bu kızlar, çok güzel huylular, diyorum. Demek ki it, çakal kızlara da ihtiyaç var. Böyle saldırgan, ters insanlara ihtiyaç var. Onlarla sizi kıyasladığımda, ben sizi seviyorum ve sevgide bir köken, bir anlam meydana geliyor. Yoksa sizin hiçbir anlamınız olmazdı. Bir mantık da bulamazdık. O nedenle sevgi oluşur. Mesela söz seçerken en güzel sözleri seçmeye dikkat ediyorum. Bu bir dikkat gerektirir, dikkat kolay bir şey değildir. Ama bu çok genişletilecek, çok geniş tabanda anlatılabilecek, örneklerle zenginleştirilebilir tabii...