Adnan Oktar`ın 7 Şubat 2011 tarihli Kahramanmaraş Aksu Tv röportajından

ADNAN OKTAR:Ölüm tabii çok az düşünülüyor. Halbuki ölüm insanın hem mütevazı olmasını sağlar, hem Allah’tan korkmasını sağlar. Derin düşünmesini sağlar; egoistlikten, bencillikten kurtulmasını sağlar. Makul, dengeli olmasına vesile olur. Ölümü az düşünüp iyi olacağını düşünmek olmaz. İnsan mutlu olacağını zannediyor, bazı insanlar. Ayette var, şeytandan Allah’a sığınırım; “Her nefis ölümü tadıcıdır.” Hatta şu mezarlığın kapısında da yazıyor, değil mi? Bizim gazeteci yazarlardan birisi o yazının kaldırılmasını istemişti. Hıncal Uluç muydu onu isteyen? Oydu sanırım. O yazı işte kalktı mı, o üslup, o düşünce kalktı mı egoistlik, bencillik gelişiyor. Ama öbür türlü cömert olursun, sevecen olursun, dostlarını ararsın, dünyaya hırsın olmaz, sıcak kanlı olursun, mütevazı olursun. Manevi yönler olmadı mı zaten dünyada da bir şey kalmıyor. Sevgi yoksa, dostluk yoksa, kardeşlik yoksa, affedicilik yoksa, sabır yoksa hiçbir şey kalmıyor. Sabır olmazsa dostluğun devam etmesi mümkün değil, sevginin. Kafasına eser, adam durduk yere “görüşmek istemiyorum” der, o kadar. Keser, atar. Bahane de yok, “bıktım” diyor, o kadar. İnsan sevdiğinden bıkar mı? “Bıktım” diyor. Veya çok adice şeyler düşünebiliyor, egoistçe, bencilce. O yönüyle ölümün gündemde tutulması gerekiyor. Onu ara ara detaylı anlatalım, inşaAllah. Ölümü teknik olarak da anlatmak lazım. Ölümün her safhasını, ölüm anını, insanın ölürken ne hale geldiğini, ölümden sonraki safhaları çok iyi anlatmak lazım. Çünkü imtihanın sonu. Bir başlangıcı var, biz dünyaya birdenbire geliyoruz. Çocukluk safhamız var, gelişiyoruz. Zaman da çok süratli akıyor. Mesela bak ne güzel, Allah benim kaderimde İslam’ı yaymak, anlatmak var olarak yaratmış. Ne güzel, hazır kaderimde, görüyor musun? Hiç zorlanmıyorum, sadece samimi oluyorum; Allah bana televizyonda anlatma imkanı veriyor, internette anlatma imkanı veriyor, radyolardan anlatma imkanı veriyor. Anlattıkça da kendim de zevk alıyorum, kendi kendime de anlatmış oluyorum anlattıklarımı. Beynimin içindeki bir görüntü bana bunları anlatıyor, ben kendim konuşuyor değilim ki, Allah konuşturuyor. Konuşmayı ben yaratıyor değilim, ben konuşma yaratamam. Konuşmayı Allah yaratıyor, ben de o konuşmayı dinliyorum. Siz nasıl dinliyorsanız ben de dinliyorum. O bilgiyi aktaran da Allah...