Adnan Oktar`ın 9 Ocak 2011 tarihli Tv Kayseri röportajından

ADNAN OKTAR: ... Allah’ın büyüklüğünü insanlar tam kavrayamıyorlar. Allah çok çok büyük. Ayette diyor; “Cenab-ı Allah’ın kadrini hakkıyla takdir edemediler” diyor Allah. Ama zorlukla mutlaka imtihan olmamız gerekiyor. İnsanın başka türlü olgunlaşması mümkün değil. Olmuyor yani. Bak, Hz. Âdem (a.s.), Cenab-ı Allah cennete alıyor. Daha Bismillah yeni cennetteler, şeytan anında oynatıyor. Hemen psikopatlık yapıyor. Şeytan başta normal bir varlıkmış. Yani normal bir varlık. Hemen itliğe başlıyor; enaniyet, gurur, kibir, büyüklük. Bak, Âdem (a.s.) Ulû'l Azm bir peygamber, onu ikna ediyor. Diyor ki; “sen cennette sonsuz kalacağını mı zannediyorsun?” diyor. “Öyle bir şey yok” diyor. “Ben sana bir yol göstereceğim” diyor, “o şekilde sonsuz kalırsın” diyor. “Yoksa sen ölürsün, sana söyleyeyim” diyor. İnanıyor ona, Allah’ın hikmeti. O, peygamber zellesi işte. “Git” diyor, “şu meyveden ye” diyor, “orada, hiçbir şey kalmaz o zaman. Bana güven” diyor. Allah da diyor ki; “sakın yanaşmayın ona” diyor. “Allah’ın” diyor, “‘sakın yanaşma’ demesinin sebebi” diyor, “sen sonsuz yaşayacaksın ya” diyor, “onun için ‘yanaşma’ diyor” diyor. Bak, Allah’a güveneceğine şeytana güveniyor. İnsanlarda böyle bir şey oluyor; Allah’ın hikmeti. Mesela iblis kılıklı bir adama inanabiliyorlar, Allah’a inanacaklarına. Tabii peygamber zellesi. Sonra çok pişman olmuştur Hz. Âdem (a.s.), ağlamıştır. Dünyaya indirildi Hz. Âdem (a.s.), bütün vücudu çırılçıplak hale geldi. Doğal ihtiyaçlarını görünce ağlamaya başladı. Çünkü cennette yok. Dünyada görünce çok mahcup olmuş, çok acayip rahatsız olmuş. Rahatsızlığından ağlıyor. Şeytanı da indiriyor Allah. ‘İndirme’; o boyuttan alıyor Allah, dünya boyutuna alıyor. Bunun sebebi şu; imtihan olmadan normal yaşantı mümkün değil. Allah gösteriyor, bak, Ulû'l Azm peygamber Hz. Âdem (a.s.). Peygamber yapamadığına göre diğer insanlar da yapamaz. Ne gerekiyor? Güçlü bir eğitim. Eğitim nasıl oluyor? Acılar ve zorluklarla oluyor. Sabırla oluyor. Ye, iç, yat; imtihan oluyor, denir mi imtihan o. Yine aynı konuma gelirsin. Cennetteki Hz. Âdem (a.s.)’ın konumuna gelirsin yine, aynı şeye gelirsin. Zorluk olmadan mümkün değil. İyi düşünün; başka hiçbir yolu yoktur. Tek yolu budur. İnsanın ama canı tatlıdır işte, bir yerine bir şey oldu mu “kolum koptu vay vay vay” diye yerlere yatar. Organ kaybından, vücut kaybından çok korktuğu için. Mesela desen ki; mesela başı ağrıyor adamın, çatlatırcasına başı ağrıyor. “Bir süre sonra bu baş ağrısının sonucunda göz rengin acayip bir güzel hal alacak, vücudun tam istediğin gibi güzel hale gelecek, çok zeki ve daha da akıllı olacaksın” desen, onun on misli baş ağrısı versen adam kabul eder. Hoplar, güler yani, hoşuna gider. Baş ağrısından rahatsız olmasının nedeni vücudunu, kafasını kaybetme korkusudur. Yani vücuduna zarar gelmesi korkusudur veyahut bir şekilde iptal olma; sebebi budur. Yoksa mesela adam gidiyor, estetik ameliyat yaptırıyor, perişan oluyor. Bayağı acı çekiyor ama sonunda iyi olacağını bildiği için kabul ediyor...