Adnan Oktar`ın 24 Haziran 2011 tarihli A9 Tv ve Kaçkar Tv röportajından

ADNAN OKTAR: “Selamun Aleyküm.” Ve Aleyna Aleyküm Selam ve Rahmetullahi ve Berakatuhu. “Seyyid Muhammed Adnan Hocam. Canım Hocam, benim bir sorunum var. Evlilik konusunda çok ağır davranıyorum.” İyi yapıyorsun. Ne yapacaktın evlenip? “Özgür yaşayıp, özgürce Allah’a hizmet ediyorum.” Evet, tamam, güzel. “İmkanım olsa sizin yanınıza gelip hizmet etmek isterdim ama burada da İslam’ı tebliğ etmek bana mutluluk veriyor inşaAllah. Ama evlilik konusunda büyüklerim çok baskı yapıyor. Ne yapayım Hocam? Nasıl davranayım inşaAllah? Bana ne meslehet verirsiniz? Büyüklerimle nasıl konuşayım, ne yapayım ki bana evlilik konusunda baskı yapmasınlar?” Meslehetten ne anladın, nereden yazıyorlar? Azerbaycan. İsmini vermeyeyim, bir hanım kardeşimiz. Bu ailelerin ben bir kısmına gıcık oluyorum. Genç kızlar yetişince, daha çocuk 18 yaşında, “Git kendine koca bul!” Ne kadar basit bir söz, ne kadar acayip bir söz; çocuk, peynir-ekmek mi ki bunu gidip bakkaldan alsın. Olacak iş mi şu? Ne kadar saygısızca bir ifade; “Git kendine koca bul!” Yani çocuğu bir an önce evden uzaklaştırıyor. Niye doğuruyorsun o zaman o çocuğu? Bakacaksın, ölünceye kadar bakmaya sen mükellefsin; o yüzden doğuruyorsun. Kız çocuğuna öyle söylenir mi? Ne kadar edebe, adaba aykırı bir söz, ne kadar yakışıksız ve mahcup edici bir söz. Çocuk nereden bulsun, olacak iş mi? Allah ona mümin, muttaki bir insanı kaderinde varsa nasip eder. Dava adamı, cihat adamı bir insanı nasip eder. Onun dışında çocuk sürünür. Ne zoru, niye öyle bir şey olsun, niye acı çeksin? Elin hanzosuyla, çakalıyla uğraşacak, ömür boyu. Zaten imtihan şartları zordur, kolay değildir dünya. Bir de elin ayısıyla uğraşacak; elin kıllı kılçıklı sığırıyla, değil mi? Leş gibi herifle. Akşama kadar elin ayısına laf anlatacak çocuk. Ne alaka? Dinden bahsedecek, adam acayip sesler çıkartıyor. İmandan bahsedecek, acayip sesler çıkartıyor. Kız çocuğu onunla nasıl baş etsin? Ama mümin, muttaki, güzel ahlaklıdır; sevecen, mazlumdur, derin düşünen bir insandır, dünyadan geçmiştir, Allah’a kendini adamıştır; dava arkadaşı olarak tamam. Allah’ın rızasını en çok onda görüyorsa, evlenebilir. Balta gibi herif, “Selamun Aleyküm, ben geldim, evlenmek istiyorum.” diyor. “Ne istiyorsun?” diyor, kız soruyor. Bulaşık yıkatmak istiyormuş, çamaşır yıkatmak istiyormuş; yemek yapacak, pisliğini dökecek; yani toptan hizmetçi arıyor adam. Onu da uygun bulduğunu söylüyor. “Ben sana para vereyim, sen de bu işleri yap.” diyor. Şimdi buna verilecek cevabı ben biliyorum da, nezaketiyle söylemeyeyim. Cevap verip göndermesi gerekir. Genç kız asil bir insandır, asil bir varlıktır, Allah için yaşar. Açlıktan ölmez, bir şey olmaz. Onurla, dik başlı yaşayacak. Elin kömüşüyle oturup uğraşmaya ne mecali yetecek. Ne zoru? Amonyak kokulu sığırla oturup uğraşacak. “Yaşın geldi, git evlen.” Bu kanun değil ki, böyle bir şey yok. Kaderinde ne varsa o olur. O kendisini eğitecek, bilgisini artıracak, ilmini artıracak. Kız çocuğu ne çalışmaya zorlanır, ne evlenmeye zorlanır. Ayıptır, vicdana da uymaz. Bırak kendi haline çocuğu, kendini yetiştirsin. Makul bir iş olursa gider çalışır, onu yıpratmayacak bir işse. Yıpratacak bir işse yine olmaz. Kız çocuğu çiçek gibidir, zorlamaya gelir mi o? Kuzu gibi o. Kadınlar evcimendir, sokağa olmaz öyle. “Kuşlar, hayvanlar belli bir yaşa gelince yavrularını yuvadan atıyorlar.” Diyor. Sen hayvan mısın, sığır? O hayvan, sen hayvandan örnek veriyorsun. “Kuş yavrusunu atıyor,” diyor, “eşek bilmem ne yapıyor.” diyor. Sen kimlerden örnek veriyorsun? Hayvandan örnek veriyorsun. Hayvan değilsin ki sen. Hayvan olduğunu kabul ediyorsan, o ayrı mesele. Kız çocuğu Allah’tan emanettir. Çok özen gösterilir. Nazik, nazenin bir varlık zaten. Sen onun için doğuruyorsun zaten, doğururken onu göze alacaksın sen; koruyup kollamayı. Eşini gönderiyor musun? Göndermiyorsun. O, daha da titiz koruman gereken bir varlık, kız çocuğu, değil mi? Ömür boyunca bakıyorsun eşine, ona da bakacaksın ömür boyu. Yoksa ortaya çıkma, inşaAllah. Onun için böyle zorlamaları genç kız kardeşlerimiz hiçbir şekilde kabul etmesinler. Çok nezaketsiz bir üslup o. Bir kere evleneceği insanda derin bir iman, Allah korkusu, Allah sevgisi, yüksek bir akıl, kaliteli bir insan olmayı arayacak, dava adamı olmayı arayacak; nurlu, temiz, güvenilir, afif, nezaketli, değerli bir insan olması lazım ki ömrü onunla beraber geçebilsin. Çünkü ahiret arkadaşını seçmiş oluyor. “Biz bulduk.” diyor. Ne buldun? “Paralı birini bulduk, iyi parası var adamın.” diyor. Çok büyük ahlaksızlık bu, paraya karşı kız çocuğu verilir mi? “Adamın işi iyi, parası da var, daha ne olsun?” diyor. Bir sakatlığı da yok.” diyor. Tamam işte, şartlar oluşmuş oluyor. Çok ayıp, böyle şey olmaz. Parası için, pulu için, genç kız sokağa atılır gibi elin evine gönderilmez. Günahtır, ayıptır. Huyunu bilmiyorsun, suyunu bilmiyorsun. Adam hatta alıp başka ülkeye de götürüyor. “Al, götür.” diyorlar. “Kız çocuğu gelinlikle çıkar,” bak, ne kadar korkunç bir ifade, “tabutla döner.” Ne kadar çirkin, ne kadar korkunç bir ifade, ne kadar zalimane bir ifade. Gelinlikle de çıkar, gelinliksiz de çıkar; çiçekle de döner. Niye dönmesin? Kendi babasının evi, kardeşinin evi, istediği gibi döner. Ne mecburiyeti var, niye tabutla dönsün? Ne korkunç bir ifade bu, ne kadar zulüm dolu bir ifade, ne kadar çılgınca bir ifade. Nasıl teşvik ediyorlar böyle şeylere? Bu nasıl bir laftır böyle? Böyle şeylere hiç itibar etmesin kardeşlerimiz. Kadın aşk arar, tutku arar, derinlik arar, akıl arar, samimi sevgi arar, gönlünün rahat etmesini arar. Annesinin, babasının yanında niye rahat? Çünkü sevgiyle yaklaşırlar, şefkatle yaklaşırlar, onu koruyup kollarlar. Evlenince annesinden, babasından belki daha şefkatli, daha koruyucu, daha güvenli bir insan olması lazım ki onun yanına gidebilsin. Yoksa ne işi var, değil mi? Onun için kardeşlerimiz, genç kızlar hiç böyle şeylere itibar etmesinler.