Adnan Oktar`ın 28 Ağustos 2011 tarihli A9 Tv röportajından

SUNUCU: Hakkari’de 3 askerimiz daha şehit olmuş. Onunla ilgili bir haber vardı.

ADNAN OKTAR: Ben de o habere gelmeni bekliyordum. Benim canlarım habire Resulullah(s.a.v)’in yanına gidiyorlar, Hz. Hamza (r.a)’ın, Hz. Ali (r.a)’ın, Hz. Ömer (r.a)’ın, Hz. Hüseyin (a.s)’ın, onların yanına gidiyorlar. Ayette, ”beklerler” diyor zaten. Her gün yeni katılımlar oluyor. Ve Cenab-ı Allah ayette, “ölü olduklarını bilmezler” diyor. Hayrettir. Başka bir alemde, yeni kişiler geliyor, onlar oraya ölü olarak geldiklerini bilmiyorlar. Allah isteyince oluyor. Dünyayı unutuyorlar ama, dünya akıllarına gelmiyor. Orada normal bir evren, alem var zannediyorlar; bilmiyorlar öyle olduklarını.Diğer insanlar biliyorlar öyle olduklarını. Ama onlar bilmiyor, normal hayatlarını yaşıyorlar. Ve imtihan oluyorlar orada, ibadetlerini yapıyorlar, namaz kılıyor, Allah’ı anıyor, Peygamberimiz (s.a.v.)’e uyuyor, normal dini yaşıyorlar, bilmiyor. Tam takva oluyorlar, oradaki özellikleri günaha girmiyorlar şehitler, Allah ona müsaade etmiyor. Günaha girme imkanı yok orada, onlar da Müslüman olarak ibadetlerini yapıp yaşıyorlar. Sonra anlıyorlar öyle olduklarını, cennete gidince anlıyorlar, ara aşamada anlamıyorlar. Kaç tane boyut var; Hz. İsa (a.s) boyutu var. Hz. Hızır (a.s)boyutu var, meleklerin boyutu var, şehitlerin boyutu var, bilmiyorlar. Ama Hz. Hızır (a.s) bilir. Hz. Hızır (a.s)’a sorsan onun hayatı çok normaldir. Bize çok olağanüstü geliyor ya, Hz. Hızır (a.s) deyince nefesimiz kesiliyor; bir de Hz. Hızır (a.s)’a sorun, çok normal karşılıyor. Alışmış çünkü, zamanın içinde akmayı çok makul görüyor. Mesela biz,“mercimek kadar yerde yaşıyorsun” diyoruz, “ne var, makul bu” diyor. Alıştım mı nasıl normal karşılıyor insan, normal bir şey mi mercimek kadar yerde yaşamak? Bütün dünyayı hayatı mercimek kadar yerde yaşıyor, normal değil. Her hakimiyetten önce çok fazla şehit alır Allah, Allah’ın kanunu. Mekke’nin fethinde de öyle, çok fazla şehit aldı Allah. Ondan sonra Mekke’yi verdi Allah. Mesela İstanbul’un fethinde, Osmanlı’nın kuruluşunda, hep böyledir, adetullah olarak böyledir. O belirli bir sayıya geldikten sonra Allah hakimiyet veriyor, inşaAllah. Şehitsiz hakimiyet yok, tarihe bakın göremezsiniz, inşaAllah. Ailelerine, gözü aydın olsun diyorum, büyük şerefle şerefyab oldular, şehit ailesi oldular. Onlar bizim canlarımız. Onlara çok canı gönülden, aşkla, muhabbetle sahip çıksın kardeşlerimiz, herkes. Toprağa şehidi bıraktıktan sonra aileyi unutmak ahlaka, Kuran’a uygun olmaz. Vicdansızlık olur, zulüm olur. Şehit ailesi bırakılmaz. Hangi mahalledeyse… Veyahut alın evinize getirin, iki yaşlı anne, babaysa. Büyük geniş evi olanlar, alsın kendi evlerine getirsinler şehidin anne-babasını, inşaAllah. Her gün onların yemekleri yapılması lazım, gerekli yerlere götürülmesi lazım, şereftir. İslam hakim oluncaya, İttihad-ı İslam, Türk-İslam Birliği oluncaya kadar belirli sayıda şehit olacak. Allah istese topluca da alırdı şehitleri, mesela 100 bin kişiyi birden şehit alabilirdi. Böyle bölüm bölüm alıyor Allah. Ama komünizme karşı, ne dedim? Fikri mücadelenin dışında yol yok. Ne yaparlarsa yapsınlar çözüm bulamazlar. Bediüzzaman bunu açık açık anlatıyor.